Daar gaat ze dan. Ze was zo sterk, maar er is bijna niemand die wint van kanker. Vorig jaar samen op vakantie geweest, niet wetende dat ze er over een jaar niet meer bij ons zou zijn. Het ging snel, voor haar misschien te snel. Ze wilde eigenlijk nog best wat dingen doen. Ze had een paar mooie hobby's waar we haar altijd aan zullen herdenken. Fietsen vond ze heerlijk. Ze leefde voor haar kinderen en klein kinderen. Vorige week zijn er 3 van haar kleinkinderen geslaagd voor school, wat was ze trots! En ondanks alle pijn, zette ze door, vocht net zolang tot ze letterlijk niet meer kon. Elke dag ging het achteruit. De ene dag kon ze meer dan de andere dag. Maar nog elke dag, hoe ze zich ook voelde, genoot ze van iedereen om haar heen. Ze was zo blij als ze een bloemetje kreeg, of een tuinkabouter, want dat vond ze zo mooi. Om vanuit haar bed naar haar prachtige tuin te kijken, zo kon ze uren staren naar haar tuin die vol staat met beeldjes, bloemetjes, bosjes en tuinkabouters. Toen ik een keer tussen de middag bij haar ging eten, zaten we samen in de tuin en vertelde ze trots over het verleden van het huis. En nu, nu kunnen we nooit meer met haar praten. Nooit meer naar haar verhalen luisteren die ze met steeds meer moeite vertelde, maar zo graag wilde vertellen. Alleen maar terug denken aan haar, hoe ze was, hoe ze is. Ze vond het moeilijk om zichzelf zo achteruit te zien gaan. Altijd als ik er was, vroeg ze hoe het met mijn darmen ging, want zelf had ze er ook last van. Respect, respect voor hoe zij gevochten heeft tegen die verschikkelijke ziekte. Het is ongelovelijk, maar het is beter zo. Waar ze nu is? de Hemel. Maar hoe gaat het daar? Kan ze werkelijk nog af en toe bij ons rond spoken? Niemand zal het weten, maar ik hoop het wel. Af en toe zal ik tegen je zeggen hoe geweldig je was. Een van de laatste dingen die ze tegen me zei was: 'Blijf zo gelukkig als je nu bent, en volg je hart.'

Nog een kus, en dan laat ik je gaan.

Rust zacht lieve oma. 

21-06-2011

Waarom vliegen de dagen voorbij als ze leuk zijn, en gaan ze zo langzaam als je ergens op wacht?! Het is ronduit klote, mag ik dat zeggen? Sorry anders voor mijn taalgebruik. Soms zou ik wel eens op het dak willen gaan staan en heel hard schreewen, huilen en schelden, op alles wat dan niet goed gaat. Ken je dat gevoel, dat niemand je mag storen, je gewoon lekker op je kamer wil opsluiten met de muziek op maximale formule en lekker wil meezingen of even dansen, of gewoon even lekker op bed naar het plafond te staren. Ik ga altijd in mijn raam zitten en iedereen van bovenaf een beetje bekijken, of mijn mama bellen. Gewoon om even lekker te kletsen of even mijn hart te luchten. Soms is even afsluiten van de rest van je omgeving goed, even jezelf zijn, maar doe dat niet teveel.

Liefs!

Vecht, lach en ben gelukkig. Dat kwam in me op toen de tranen over mijn wangen lopen van een tekst in een liedje die perfect bij mij past op dit moment. Het moment dat je er even door heen zit en een arm om je heen nodig hebt. De lieve woordjes of juist alleen dat ene kusje op je voorhoofd. Vaak, als ik me niet goed voel, kruip ik het liefst bij mijn papa of mama op de bank. Sommige dingen vertel ik aan mijn papa, en sommige dingen alleen aan mijn mama. En eigenlijk alles aan mijn vriend, en ze weten allemaal precies wat ze moeten doen of zeggen, of juist niet moeten zeggen. Mijn papa is niet zo'n knuffelbeer, maar af en toe, kruip ik met mijn 16 jaar toch nog even veilig bij mijn papaatje op zijn schoot. Met mijn moeder bespreek ik alles, nouja, niet alles, geen details als je me snapt. Zij is de belangrijkste vrouw in mijn leven. Mijn moeder heeft fouten gemaakt, ja, erge fouten. Maar het is mijn moeder, ik heb haar een jaar niet gezien en dat was het ergste jaar die ik ooit gehad heb tot nu toe. Ze is top, ik ben zo trots op haar! Mijn vader en mijn vriend zijn de belangrijkste mannen in mijn leven. Dit is misschien iets wat elk meisje zegt over haar vriendje; maar dat maakt niet uit, hij is de alles voor me. Ik mis hem als hij niet bij me is, en ja tuurlijk word ik af en toe een beetje gek van hem, maar dat is toch niet zo gek in een relatie? Hoevaak heb ik al gehoord dat we perfect zijn samen, dat we zo lief zijn samen? Ja, heel vaak! en ik vind het elke keer weer leuk om dat te horen. Hij is het meest mooie in mijn hele leven, ik straal, ik ben gelukkig! Inmiddels draai ik al een kwartier zielige depressieve liedjes van Marco Borsato. Lekker de tekst mee zingen, heerlijk is dat toch. Ik woon nu al een tijdje bij mn vriend in huis, en het is fijn, even tot rust komen. Mijn leven op een rijtje zetten, en ondertussen, ergens tussendoor nog leren voor mijn laatste schoolexamens. Help!

Haha, mijn vriendje is heel lief voor me aan het zingen. Daar word ik altijd zo stil van, op een of andere manier is het bijzonder, vind ik.

Heel veel liefs, Eline.

Leef je leven, lach je leven lang en geniet van de liefde. Simpel klinkt dat allemaal eigenlijk. Zo simpel ligt het alleen niet, jammer genoeg. Er zijn genoeg mensen die graag zouden willen dat het zo simpel zou zijn, dat je niet zoveel moeite moet doen voor dingen om ze te krijgen of te zien zoals jij ze zo wil zien. Lastig hoor. Ik bedoel maar, niet iedereen leeft zomaar zijn leven zoals ze dat voor ogen hadden toen ze in de puberteit zaten, toen dachten ze aan; lekker het studentenleven uithangen, verliefd worden en alles doen wat god verboden heeft, en daarna een man, huis en kinderen. Dan zal ik je toch echt uit je dromen moeten helpen, niet iederen leven gaat zo, helaas. Alles lijkt mooi, prachtig en goed voor elkaar, tot opeens, die ene dag, je leven totaal veranderd, totaal de weg kwijt is. Jij, je man, je kind of een van je dierbare is ongenezelijk ziek of is plots overleden. . Mijn familie is erg ingewikkeld, mensen snappen er soms helemaal niks van, en dat vind ik niet zo gek hoor, maar goed, over mijn situatie en leven zal ik jullie een andere keer wel vertellen. Eigenlijk heb ik alles wat een meisje van mijn leeftijd zou willen, op een paar dingen na natuurlijk, maarja niemand is perfect toch? Ik heb een lieve papa en mama, lieve zusjes en een super vriendje. Mijn vader vroeg me wat ik voor mijn 16e verjaardag wilde hebben van hem en mijn stiefmoeder. Tja, daar moest ik even over na denken hoor, ik weet echt niks. Eigenlijk heb ik niks nodig, en op dat moment besefte ik dat ik alles had wat ik nodig had. Ook mijn vriendje stelde me diezelfde vraag. 'Tja schat, als je maar bij me bent, en dat je de allereerste bent die me snachts om 12 uur feliciteerd.' Had ik tegen hem gezegt. Van mijn moeder krijg ik echt een prachtig cadeau, ik heb het mogen uitzoeken. Af en toe vind ze het moeilijk, haar kleine meisje word groot. '16' zegt ze wel 200x op een dag. 'Je word gewoon al 16 jaar, je word al zo groot' zegt ze met tranen in haar ogen. Ik word daar ook altijd een beetje emotioneel van, ze is mijn mama, mijn steun en toeverlaat. Stel, aan jou werd gevraagt wat je nou echt nog graag wil hebben, of eigenlijk, wat je nodig hebt, denk je dan echt dat je al die dure stuff van tegenwoordig nodig hebt om gelukkig te zijn? Ik denk dat het een beetje helpt, op het begin. Daarna niet meer. Ik ben gelukkig met wie en wat ik heb, want echte vrienden vind je niet zomaar!

Live with the day, no one promised you tomorrow!